Nezadovoljstvo, ogorčenje i bijes, godinama taloženi zbog nemara, neznanja i samoj sebi dovoljne vlasti, s društvenih mreža prelilo se na ulice, s kojih sarajevska mladost traži ostavke, odgovornost, stručnost i rezultate. Previše je života izgubljeno na ulicama glavnog i drugih bh. gradova, ali zbog nerada, korupcije i nebrige u institucijama zaduženim za sigurnost i pravdu, krivci su najčešće ostajali nekažnjeni ili su kazne za ugašene živote bile simbolične. I sve se, opet, nastavljalo po starom.
Dugo je ovaj narod, kroz historiju poznat po strpljenju i trpljenju svakojakih nedaća, slao signale, ali ih vlasti nisu prepoznavale ili su ih zanemarivale. Iz naroda je ovih dana progovorio njegov najperspektivniji dio – kad ustanu studenti, društvo nema pravo da sjedi – ali formalne ostavke i isticanje vlastite političke odgovornosti onih koji su ih podnijeli ili su to prvi htjeli uraditi, nisu nas uvjerile da kantonalni zvaničnici i dalje razumiju da su studentske pištaljke odsvirale kraj.
Naprotiv, bez imalo stida spominje se mogućnost da i nakon ostavki sve ostane isto. Da vlada, čiji mandat protiče uz brojne afere, hapšenja ministara, finansijsku dubiozu i tragediju kakva se ne pamti, izbore dočeka u tehničkom mandatu. Insistiranje na takvom epilogu sarajevskih protesta, na ostanku u foteljama jer zakon ne da da budu prazne, moglo bi samo pojačati revolt s kojim će se i narednih dana suočavati vlast, ne samo na kantonalnom nivou.
Studenti bi zato mogli biti samo prethodnica, vjesnici vrućeg proljeća kojeg najavljuju demobilizirani borci, dok se za proteste spremaju i sindikati državnih službenika i policijskih agencija.
Dnevni avaz/ASinfo
